Flexibel

Een Nederlander denkt behoorlijk flexibel te zijn. Veel flexibeler dan bijvoorbeeld een Duitser, een Zwitser of een Japanner. Tenminste, totdat je aan z’n gewoontes komt.

Nu heb ik het niet over de typische Nederlandse Koningsdag of Sinterklaas. En ook niet over het gepraat over het weer, al dan niet gecombineerd met het geklaag over de treinen.

Te droog, te nat, te warm, te koud.

Bovendien naderen we alweer het einde van de zomer, dus ergens in de komende periode gaan er vast weer blaadjes op de rails vallen. En we weten wat dat betekent…

Ik heb het ook niet over de verjaardagskring waarin je iedereen feliciteert met de jarige. Hier snapt een buitenlander echt helemaal niks van.

Ook tikkies sturen op de cent nauwkeurig en sociale afspraken ver vooruit plannen. Allemaal hartstikke Nederlands.

Ik heb het dit keer over de Nederlandse uitvaartgewoontes.

Ondanks dat een persoonlijke invulling in opmars schijnt te zijn, blijkt de flexibiliteit ver te zoeken zonder een aantal vaste ankerpunten voor het benodigde houvast.

Zo is opbaring van de overledene en het condoleren van de nabestaanden een belangrijk ankerpunt.

Ook een dienst of ceremonie met sprekers en muziek in aanwezigheid van de overledene is een belangrijk onderdeel.

Tot slot mag de koffie of thee met iets van cake of broodjes na afloop niet ontbreken.

Ieder land heeft ook zo z’n uitvaartgewoontes en zo doen we het dus in Nederland. En als je hiervan afwijkt, dan blijkt de Nederlander niet zo flexibel te zijn, heb ik gemerkt.

Hoe komt dat?

Heel simpel. Patronen geven houvast. En als het spannend wordt, schieten we sowieso makkelijker terug in patronen.

Geen probleem als je blij bent met je patroon, maar minder fijn als je hier niet blij mee bent.

Voorbeelden van minder fijne patronen zijn bijvoorbeeld controledrang tot op het dwangmatige af, pleasegedrag tot je jezelf compleet kwijtraakt, bindings- en verlatingsangst, diverse soorten verslavingen.

Patronen houden ons bij ons gevoel vandaan. Ze geven een gevoel van schijncontrole.

Dus hoe mooi is het dan om in verdrietige tijden van afscheid echt naar je gevoel te luisteren, in gesprek te gaan met elkaar op hartsniveau en invulling aan het afscheid te geven niet naar hoe het hoort, maar naar hoe jullie het echt willen?

Dat dat niet helemaal vanzelf gaat, geef ik direct toe. Het vergt het nodige hart-werk.

En dat is het meer dan waard.

Wil jij hulp bij jouw hart-werk? Klik dan hier.