Niet-weten

Het is een van mijn favorieten. Een prachtige Chinese parabel over relativiteit, onvoorspelbaarheid en acceptatie.

Want oordelen gaat vaak zo makkelijk, onbewust en automatisch, dat we het soms niet eens meer door hebben.

Maar wat weten wij er nou eigenlijk echt van?

De parabel gaat over een oude Chinese man met een prachtige volbloed hengst. Een dier met een glanzend zwarte vacht, een goed temperament en een gouden karakter.

Op een dag loopt het paard weg.

De buren komen om de man te troosten en zeggen: “Wat een ramp!”
Hij antwoordt: “Wie weet of het goed of slecht is?”

Enkele dagen later komt het paard terug. Maar hij niet alleen, hij wordt vergezeld door een groepje wilde paarden.

De buren feliciteren de man en zeggen: “Wat een geluk!”
Daarop zegt hij opnieuw: “Wie weet of het goed of slecht is?”

De zoon van de man gaat de dagen erna aan de slag met de wilde paarden. Een week later valt hij lelijk van een van de paarden en breekt zijn been zodanig dat hij kreupel zal blijven.

De buren zeggen: “Wat een ongeluk!”
De man herhaalt: “Wie weet of het goed of slecht is?”

Niet lang daarna breekt er oorlog uit en alle jonge mannen worden opgeroepen. Behalve de zoon die vanwege zijn been niet mee kan vechten.

De buren zeggen: “Wat een geluk!”
De man zegt: “Wie weet of het goed of slecht is?”

Voor zover ik weet, eindigt hier de parabel. Maar is die eigenlijk eindeloos.

En nu een bruggetje naar het heden. Want nu, aan het begin van weer een nieuw jaar, zijn we gewend elkaar het beste te wensen.

Maar wie weet wat precies “het beste” is?

De oude man heeft inmiddels de nodige levenservaring. Hij weet dat het leven vol onverwachte wendingen zit. Hij blijft rustig en neutraal in de situaties in zijn leven. Want wat vandaag een ramp lijkt, kan morgen een zegen zijn. En omgekeerd.

Vaak weet je pas achteraf wat het beste was.
En soms dan niet eens.

En wie weet of dat goed of slecht is?

Heb je hulp nodig bij het niet-weten? Klik dan hier.