Zaadje

Als ik een bucketlist had gehad, dan had dit er zeker op gestaan. Na ruim vijfendertig jaar (…) heb ik het afgelopen week maar liefst twee keer gedaan.

En het bevalt heel erg goed. Waarom ben ik hier niet eerder op gekomen?

Komt wijsheid dan toch met de jaren…?

Ik heb het over op de fiets naar mijn werk gaan.

Nou ja, het laatste stukje dan. Het hele stuk vind ik te ver, zelfs als ik een elektrische fiets zou kopen.

Dus had ik me erbij neergelegd, ik zou met de auto blijven gaan.

Totdat mijn onderbewuste wat dingen aan elkaar ging knopen.

Zo ging ik onlangs op een leenfiets van locatie naar locatie. Het was heerlijk weer en wat was het fantastisch om door lente in Apeldoorn tussen alle uitlopende bomen en ander groen door te fietsen.

Dat wilde ik vaker. Maar ik had me net neergelegd bij met de auto blijven gaan. Het zaadje was geplant, onbewust was er iets in beweging gezet.

Fiets + auto => oplossing?

Een vouwfiets!

Waarschijnlijk een heel voor de hand liggende oplossing voor iedereen die gewend is om met het OV te gaan. Maar daar behoor ik dus niet toe. Daarom duurde het bij mij wat langer.

Maar nooit te oud om te leren, parkeer ik nu mijn auto buiten het centrum. Vervolgens klap ik mijn vouwfiets uit en fiets de laatste twee kilometers fluitend door de binnenstad.

Als fietser mag ik overal in en langs en zo ben ik razendsnel op kantoor. M’n fiets parkeer ik in de stalling onder het pand en dan zit ik zo achter mijn bureau. Ideaal!

In dit geval was ik blij met wat mijn onderbewuste vanuit het zaadje omhoog stuurde. Maar dit is niet altijd het geval.

Want in ons onderbewuste liggen onze patronen, die we ooit hebben ontwikkeld. Het merendeel daarvan volledig onbewust in de eerste jaren van ons leven, toen we nog volledig afhankelijk waren van onze verzorgers.

Die patronen kunnen heel veel verschillende vormen hebben.

Van jezelf onzichtbaar maken tot juist heel hard schreeuwen. Altijd maar de lieve vrede proberen te bewaren of juist de aanval de beste verdediging laten zijn. Goed zorgen voor iedereen, behalve voor jezelf. Presteren, presteren, presteren, zonder dat het ooit goed genoeg is en voor wie eigenlijk? En nog veel meer.

Wat de grote gemene deler is, is dat ze gevormd zijn vanuit angst. Vanuit de angst om verlaten te worden. En als volledig hulpbehoevend klein kindje is dit een existentiële angst. Die voor diepe patronen zorgt.

Als volwassene hoeven we die angst niet meer te hebben. We kunnen nu voor onszelf zorgen.

Maar omdat die oude patronen onbewust zijn en we die automatisch volgen, wordt ook ons huidige gedrag nog steeds door die oude angst gestuurd. Vooral als het spannend wordt.

En vroeg of laat loop je daar tegen aan. Of misschien zelfs helemaal op vast.

Gelukkig zijn oude belemmerende patronen om te vormen naar helpende patronen.

Voor wie hier zelf niet helemaal uitkomt, klik hier.

Want uit sommige zaadjes komen mooie bloemetjes. Zoals op je vouwfiets fluitend door de groene hoofdstad van de Veluwe rijden.

Maar uit sommige zaadjes komt onkruid. En gelukkig ben je nooit te oud om hier iets aan te doen.