Lieve mensen

“Zo fijn dat er nog lieve mensen bestaan. Zo fijn dat er nog lieve mensen bestaan.” Ze blijft de woorden maar herhalen en ze klinken nog lang na in mijn oren.

Vanuit de lobby waar ik zat te wachten zag ik hoe ze viel.

Of ze de laatste trede van de het trappetje miste of dat er iets anders gebeurde, kon ik van die afstand niet zien.

Wel zag ik hoe ze weer overeind krabbelde en een beetje verdwaasd om zich heen keek.

Ik was naar haar toe gesneld en pakte voorzichtig haar arm, zodat ze op me kon steunen. Daar maakte ze dankbaar gebruik van.

Ondertussen hield ik haar goed in de gaten, ging stevig staan en hield mijn andere arm paraat om haar op te vangen, mocht dit nodig zijn.

Ze was tenger en kleiner dan ik. Dat zou ik wel houden.

Gelukkig was het niet nodig.

Ze was goed helder en checkte zichzelf op verwondingen. Ze constateerde dat ze nog helemaal heel was, maar dat de witte broek vanavond wel in de was zou moeten.

Daar zijn wasmachines voor gemaakt, als dat het ergste was.

Toen begon ze me uitgebreid te bedanken. Ze leek oprecht verbaasd dat iemand naar haar toe was gekomen. Ze bleef maar herhalen “zo fijn dat er nog lieve mensen bestaan, zo fijn dat er nog lieve mensen bestaan”.

Ondertussen liepen we gearmd rustig naar de ingang. Mijn afspraak was inmiddels gearriveerd en na een laatste geruststelling van haar kant, dat ze echt oké was, liet ik haar achter bij haar afspraak.

Toen ik wegliep, hoorde ik nog net hoe ze vertelde over “die lieve mevrouw’.

Uren later klinken haar woorden nog na in mijn oren. Ik besef dat het haar verbazing is die me raakt.

Want waarom was ze zo verbaasd? Alsof niet iedereen zou doen wat ik deed. En sowieso deed ik bijna niks. Ik was er gewoon even voor haar. Niet meer dan normaal toch?

Laten we wat meer naar elkaar omkijken. Deze slogan van een bekende omroep is al bijna acht jaar oud.

En wat vind jij? Zijn we de afgelopen acht jaar meer naar elkaar om gaan kijken? Ben jij de afgelopen acht jaar meer naar anderen, bekend of onbekend, om gaan kijken?

Want je kunt kijken naar alles waar je geen invloed op hebt. Of je gaat aan de slag met waar je wel invloed op hebt. Op hoe jij reageert in situaties, hoe jij reageert op andere mensen. Doe je dit vanuit ego-patronen of vanuit je hart?

Kies je ervoor om zelf achter het stuur van je eigen leven te zitten? En om wat meer naar elkaar om te kijken?

Voor hulp bij het doorbreken van patronen, klik hier.