Lieve mensen

“Zo fijn dat er nog lieve mensen bestaan. Zo fijn dat er nog lieve mensen bestaan.” Ze blijft de woorden maar herhalen en ze klinken nog lang na in mijn oren.

Vanuit de lobby waar ik zat te wachten zag ik hoe ze viel.

Of ze de laatste trede van de het trappetje miste of dat er iets anders gebeurde, kon ik van afstand niet zien.

Wel zag ik hoe ze weer overeind krabbelde en een beetje verdwaasd om zich heen keek.

Ik was naar haar toe gesneld en pakte voorzichtig haar arm, zodat ze op me kon steunen. Daar maakte ze dankbaar gebruik van.

Ondertussen hield ik haar goed in de gaten, ging stevig staan en hield mijn andere arm paraat om haar op te vangen, mocht dit nodig zijn.

Ze was tenger en kleiner dan ik. Dat zou ik wel houden.

Gelukkig was het niet nodig.

Ze was goed helder en checkte zichzelf op verwondingen. Ze constateerde dat ze nog helemaal heel was, maar dat de witte broek vanavond wel in de was zou moeten.

“Gelukkig zijn wasmachines daarvoor gemaakt,” concludeerde ik monter. Als dat het ergste was…

Toen begon ze me te bedanken. En ze bleef maar herhalen “zo fijn dat er nog lieve mensen bestaan”.

Inmiddels was mijn afspraak gearriveerd. De vrouw en ik liepen gearmd rustig naar binnen en na een kort gedag zeggen, liep ze naar haar eigen afspraak toe.

Ik hoorde nog net hoe ze vertelde over “die lieve mevrouw”.

Uren later klinken haar woorden nog na in mijn oren. Ik check bij mezelf waarom. Want wat is het dat mij hierin raakt?

Na een poosje besef ik wat het is.

Het is de verbazing. Mijn verbazing over haar grote verbazing. Alsof niet iedereen zou doen wat ik deed. En sowieso deed ik bijna niks. Ik was er gewoon even voor haar.

Niet meer dan normaal toch?

Maar is dit nog wel normaal? Of creëren we steeds meer afstand van elkaar door angst te laten regeren, verschillen te benadrukken en hokjes te creëren waar geen mens ooit in kan passen?

Kunnen we niet gewoon simpelweg er voor elkaar zijn, maar wordt samen leven steeds ingewikkelder en betalen we de prijs voor opsmuk en poeha?

Of misschien kunnen we ook gewoon in nabijheid samen leven met echte medemenselijke aandacht voor elkaar.

Die keuze maken we nog altijd zelf.

Dus wat is het “normaal” voor jou?

Voor contact klik hier.